Ik ben sterfelijk

Marieke Blaauw

 

Wat betekent sterfelijkheid voor jou?

Sterfelijkheid betekend voor mij dat het aardse leven eindig is. De dood is onlosmakelijk verbonden met het leven. Maar sterfelijkheid betekend voor mij ook een geboorte maar dan in het omgekeerde. Zoals onze ziel voor onze geboorte plaatsnam in het lichaam om het leven te gaan leven waar de ziel voor gekozen heeft om al zijn levenslessen in te gaan leren. Zo verlaat de ziel tijdens het sterven het lichaam, het omhulsel waarin het het leven geleefd heeft en wordt je in wezen opnieuw geboren en ga je terug naar de bron waar we allemaal vandaan komen.

Heb je er altijd zo over gedacht?

Nee, ik heb er zeker niet altijd zo over gedacht. Ik ben vroeger opgegroeid in een christelijk gezin. En in die kerk voelde ik mij niet thuis. Ik kon mij niet verenigen met de verhalen die er verteld werd. Toch heeft het wel een basis gelegd waardoor ik mijn latere leven op een bepaald moment op zoek ben gegaan. Op zoek gegaan naar verdieping, want er moest toch echt wel meer zijn tussen hemel en aarde. Door middel van veel lezen, het kijken van documentaires, het volgen van cursussen, webinars en dergelijke heb ik mijn eigen visie op het leven en de dood ontwikkeld. Deze ontwikkeling geeft mij zelf innerlijke rust over het sterven van de mens en kan ik bepaalde “waarom” vragen voor mezelf beter beantwoorden. Al zullen er ook altijd vragen zijn die onbeantwoord zullen blijven. Maar dat is ook prima want we moeten ook niet willen dat alles beantwoord kan worden. Het leven is en blijft toch een wonder en er moet ook iets blijven om je te kunnen blijven verwonderen over de bijzondere dingen in ons leven

Waarom doe je wat je doet?

Op dit ben moment ben ik zelf aan het ontdekken hoe ik het beste mijn missie uit kan dragen en op welke manier ik het beste mijn hart kan gaan volgen.

Wat is jouw missie?

Mijn missie is om de dood weer meer onderdeel te laten zijn van ons leven, de maatschappij, van buurten, van families, van leefgemeenschappen enz. Nu kijken mensen vaak een afstand toe als iemand overleden is in bijvoorbeeld hun buurt en sluiten ze achteraan in de rij tijdens de uitvaart om hun medeleven te betuigen om daarna vaak weer door te gaan met het leven. Vaak wordt de echte pijn van een ander niet (goed genoeg) gevoeld, het gemis niet ervaart omdat we vaak de verbinding met elkaar, met het leven, en met onszelf kwijt zijn. We mogen het leven weer meer gaan voelen en door te voelen en te kijken wat je nodig heeft of wat die ander nodig heeft vind je elkaar. En als je elkaar vind dan kun je er voor elkaar zijn en kun je die gesprekken aan gaan die van wezenlijk belang zijn.

Hoe wil je helpen?

Ik wil graag helpen door mijn steen bij te dragen in mijn werk als verpleegkundige waarbij ik mensen dan wil begeleiden in hun laatste levensfase. Maar ook buiten mijn werk zou ik graag met mensen, die daar voor open staan, in gesprek willen gaan om met hun te praten over hun naderende einde van dit aardse leven. Daarnaast zou ik ook graag willen onderzoeken hoe ik zelf in mijn omgeving mensen weer kan laten verbinden met elkaar. Ik merk nu dat die verbinding er soms wel is, maar ook heel vaak is die er niet doordat iedereen een druk leven heeft met weinig tijd voor zichzelf en elkaar. Hoe krijg je mensen samen en wat is er voor nodig om mensen met elkaar in gesprek te laten gaan over het onderwerp?