Ik ben sterfelijk

Marieke Eebes

Wat betekent sterfelijkheid voor jou?

Sterfelijkheid is vergankelijkheid. Komen en gaan zoals de ademhaling, de seizoenen, eb en vloed, dag en nacht en ga zo maar door. Alles is eindig en geeft inspiratie en voeding aan het volgende wat begint. 

Vergankelijkheid geeft mij een urgentie om de kwaliteit van mijn leven te ontdekken, door middel van de vragen ‘wie ben ik?’ en ‘waarvoor ben ik hier?’. Ook laat het sterven nadenken over waar we naartoe gaan of wat er zal gebeuren nadat we ons lichaam verlaten. Zoals ik het ben gaan zien is het een proces van loslaten. Een loslaten wat in ons hele leven een thema is. Loslaten van je ouders als jongere, het loslaten van je werk, het loslaten van materiële zaken (spullen, huis enz) het zijn allemaal dingen die ons in het leven identiteit gegeven hebben en nu moeten we onze identiteit in wezen loslaten via deze zaken. Johan von Goethe schreef al in de 19e eeuw: ’Als je niet sterft voor je sterft, sterf je wanneer je sterft.’ Wanneer we op ons sterfbed ons lichaam loslaten is de reis zeker niet ten einde. Pas dan komt de echte grote reis waarin we alles wie we naast het lichaam zijn ook loslaten. Dit gaat om dingen als herinneringen, emoties en gevoelens en alle zaken die ons op die manier identiteit hebben gegeven. En wat er dan gebeurt? Er zijn verhalen die zeggen dat als we nog onafgemaakte zaken hebben op aarde dat we terug reïncarneren naar aarde, en als je uitgeleerd bent zou je opgaan in het alles, de hoogste frequentie, of God. Zelf vind ik dit een prachtige en ondersteunende gedachte en gaan we meemaken hoe het zal zijn. Sterven geeft mij niet langer angst om die reden maar een nieuwsgierigheid. En natuurlijk ken ook ik nog altijd angst voor de dood, en dat gaat dan met name om angst voor het lijden, pijn lijden of verdwaald raken. Toch weet ik ook door mijn werk dat dit proces altijd precies is wat je nodig hebt en daar vertrouw ik dan ook geheel op. Die dingen kunnen gewoon naast elkaar bestaan.

Heb je er altijd zo over gedacht?

Dit was niet altijd hoe ik het zag. Van huis uit kreeg ik twee mogelijkheden. De ene was dat er een Almachtige God bij de overgang zou zijn die zou bepalen of ik wel goed mijn best had gedaan en daarmee mijn toegangspas tot de hemel had verdient. Zo niet, dan wachtte er een enkeltje hel. Dit verhaal trok mij niet bijzonder. De andere optie was dat het leven na je dood gewoon stopt. Een eindeloos niks. Trok mij ook niet bijzonder, al was dat al beter dan die andere optie. Toch was het leven te interessant en bood zoveel dat de overgang naar het eindeloze niks mij onwaarschijnlijk leek. Dit was het begin naar de zoektocht naar wat het dan wel zou betekenen.

Waarom doe je wat je doet?

Omdat de beide opties waarmee ik kennis had gemaakt in mijn jeugd me niks leken ben ik verder gaan zoeken. In boeken, in opleidingen en trainingen en in gesprekken met anderen. Deze zoektocht bracht mij veel antwoorden. Antwoorden niet in theorieën maar in verbinding met anderen, en een levendigheid en nieuwsgierigheid naar die anderen en het leven zelf. En een speelsheid die ik sinds mijn jonge jeugd niet meer ervaren had. Mijn levensmissie werd mijn werk, en mijn werk werd mijn levensmissie, ze vielen samen. En zo ging ik van een overwerkte verpleegkundige naar een geïnspireerde zorgverlener die het wat vaker over sterven wil hebben, ten goede van de kwaliteit van ons leven.

Wat is jouw missie?

Mijn missie is het terugbrengen van de menselijkheid in ons leven en zo ook in onze systemen. Ik zal me met name richten op het zorgsysteem waarbinnen ik zelf werkzaam ben. 

Hoe wil je helpen?

De dood en het sterven mag weer een plaats krijgen in ons leven als iets waar we over praten als ook wat we doen 😊 en dat we dat door erover te praten ook samen doen.

Voor mij is wat ik daarin doe tweedeling: Ten eerste zal ik mij richten op mijn eigen missie binnen mijn werk. Hierbij zal ik mij meer gaan richten op een integrale wijze van stervensbegeleiding in plaats van alleen de medische kant zoals de zorg soms geneigd is te doen. 

Ten tweede wil ik mij samen met de projectleden van ‘wij zijn sterfelijk’ inzetten voor een groter maatschappelijk draagvlak om de dood en sterfelijkheid meer een thema te maken. Ik doe dat graag door samen te zoeken naar hoe we mensen werkelijk kunnen bereiken met dit thema. Dat vergt creativiteit en geduld en buiten de kaders denken van die we tot nu toe geleerd hebben.